روایت من از اتاق درمان:

·       به نظرم اتاق درمان جایی است که در آن زمان و مکان به گونه متفاوتی معنا پیدا می‌کند و زندگی روان با تمام پیچیدگی‌هاش آشکار می‌شود و با سادگی و سکوت‌اش بستری برای گفت‌گوهای عمیق فراهم می‌کند؛ جایی که مرزهای ناخودآگاه و خودآگاه، دنیای درون و بیرون در هم می‌شکند و داستان‌های ناتمام، احساسات گم‌شده و موضوعات ناگفته به سطح می‌آیند. درمانگر و بیمار در این فضا سفری را با هم آغاز ‌می‌کنند که هدف آن کشف، فهم و بازآفرینی روان است؛ نماد فرصتی دوباره برای شنیدن، درک کردن و بازسازی خویشتن.