روایت من از اتاق درمان:

 من اتاق درمان را مثل فرصتی برای نگاه دوباره به جریان پرتلاطم زندگی کرده و ناکرده می دانم. گویا درمانگر و مراجع سفری را با قایق به درون شروع می کنند و نیاز است هر دو با هم پارو بزنند. بابت این عمل لازم است هر دو نفر یکدیگر را بشناسند و به هم اعتماد کنند و کم کم شروع به پارو زدن کنند تا بتوانند به قسمت هایی از خود سفر کرده و این سفر تا هر جایی که دو نفر توانستند، شاید ادامه پیدا کند.