معمولاً آن چه که در دفتر درمانگر گفته می شود صحبت هایی بسیار خصوصی است که با دیگران در میان گذاشته نمی شود. فضایی ویژه که به بیمار و درمانگر، فرصتی برای فهم یکدیگر می دهد تا به تدریج راه هایی مطابق رضایت دو طرف برای کار مشترک پیدا کنند که اگر این دستاورد حاصل شود هر دو طرف در نهایت بهترین، بدترین و بیشترین جنبه های شخصیت خود را در این فضا نمایان می کنند. اتاق درمان، دارای درمانگری است که برای بی طرف ماندن در رابطه درمانی و کنترل انتقال متقابل آموزش دیده است. آن ها با هم می شکافند و ترمیم می کنند، در فضایی آکنده از ابهام و در عین حال سرشار از شفافیت که گاهی به سمت از هم پاشیدن پیش می رود اما دوباره سرپا می شود، قدم می گذارند و همه این افت و خیزها مثل رقص، ماهیت صمیمیت عمیق میان درمانگر و بیمار را شکل می دهد. تنها با این روش می توان به درگیر شدن واقعی و لحظات اصیلی از رابطه بین آن ها دست یافت.