اتاق درمان از نگاه من، فضایی است برای نشستی دوباره با خویشتن خویش. روان درمانی تحلیلی مجالی است برای مشاهده ی ارتباطاتمان، کنش هایمان، هیجانات و فانتزی هایمان در بستر یک رابطه ی امن. مشاهده ی بازآفرینی های مکرری که در طی زندگی تکرار می کنیم تا از دل جلسات درمان به فانتزی و نیاز پشت این تکرارها دست یابیم. ما در اتاق درمان در پی افزایش ظرفیت خودمشاهده گری و آگاهی از کنش های تکراری خویش هستیم تا از دل ارتباطی درمانی، بتوانیم آنها را به یادآوریم، تبدیل به کلمه کنیم و از پس آن، قصه ی واقعی زندگی خود را بازشناخته و آن را آگاهانه تر و زنده تر زندگی کنیم.