روایت من از اتاق درمان:

   شاید بتوان درمان را دوباره صاحب کلمه شدن آدمی (کلام مند شدن) نامید و سفری عمیق برای یافتن دوباره خویشتن‌ گمشده. کلماتی که اعتبار خود را از دست داده‌اند و به سمپتوم‌ها و نشانه‌های جسمی مبدل شده‌اند... همه آن احساساتی که شنیده نشده‌اند و از قلمرو کلام دست شسته‌اند... آنچه در قالب کلمات گفته می‌شود جایگاه خود را نیز در روان آدمی پیدا می‌کند. و البته این کلمه شدن از راه درست شنیده شدن به مقصد می‌رسد... گویی کلمات می‌توانند روان آدمی را دوباره نظام‌مند و متمدن کنند و از بدویتی که جایگاه نشانه‌های بیماری است رهایی بخشند... در واقع شاید بتوان گفت حتی درمان تفکر درباره نحوه تفکر خویشتن است.